من یک مسافرم

مسافر

انسان باید یک سری عوالم تو در تو را طی کند تا به عالم آخرت برسد.
او در عالم دنیا مسافر عالم‌ آخرت است، چه بخواهد چه نخواهد همه باید سفر کنند و هیچ کس هم زمان سفرش به عالم آخرت را نمی‌داند مگر انسانهای خاص.

سفر آخرت مانند سفر های دنیایی نیست که انسان بخواهد تصمیم‌ گیرنده باشد که در چه زمان و با چه وسیله‌ای به سفر برود.
وسیله‌های دنیایی برای سفر ماشین، هواپیما، قطار و کشتی می‌باشد؛ اما وسیله سفر به آخرت فقط مرگ است.

همان طور که در سفر دنیایی انسان باید به فکر ره توشه باشد، برای سفر آخرت نیز که ناگهانی است باید همیشه به فکر توشه باشد و توشه آخرت چیزی جز اعمال نیک نیست؛
مرگ فرصتی به انسان غافل از سفر نمی‌دهد تا او بتواند ره توشه تهیه کند. ره توشه آخرت هر چه که باشد باید با تقوا و اخلاص زینت داده شود. چون که خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: «من عمل را فقط از متقین و مخلصین می‌پذیرم.»

ای مسافری که هر لحظه باید آماده رفتن بشی اگر از مرگ غافل بشی نمی‌تونی سالم از این دنیا خارج بشی و زمانی که بوسیله مرگ از این دنیا خارج شدی باید ابتدا در عالم قبر توقف کنی! ای مجبور به سفر آخرت: آیا برای آن زمان توشه‌ای فراهم کرده‌ای؟!
چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی!

اشتراک گذاری مطلب:
Email this to someone
email
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

چهارده + هفت =

۶ دیدگاه‌

  1. ناشناس گفت:

    ان شاء الله همه مون از خواب غفلت بیدار شویم.ممنون از توضیحات کامل و مفید تان

  2. ناشناس گفت:

    از زحمات فراوان وخالصانه مدیر سایت متشکرم

  3. ناشناس گفت:

    عالی بود ،سپاسگزارم از مطالب مفیدی که در اختیار ما قرار می دهید