ظلم به دیگران، به واسطۀ اهانت و آبروریزی

تهمت

یکی از مراتب بسیار مذموم ظلم که از مصادیق ظلم به افراد بی یاور محسوب می‌شود، گناهانی نظیر شایعه پراکنی، غیبت و تهمت است. متأسفانه این مرتبه از ظلم، امروزه در جامعه بسیار رایج و شایع است. افراد در مجلس می‌نشینند و پشت سر کسی که حضور ندارد، غیبت می‌کنند و یا به او تهمت می‌زنند. من تصور می‌کنم کمتر مجلسی یافت شود که این گناهان بزرگ و این ظلم های عظیم در آن نباشد. در بسیاری از مجالس، برای کسی که حضور ندارد، شایعه سازی و شایعه پراکنی می‌کنند و چون شخص نمی‌تواند از خودش دفاع کند و پاسخ شایعات را بدهد، در آن جلسه یاوری جز خداوند ندارد و مظلوم واقع می‌شود.

به تجربه نیز اثبات شده است که افرادی که مرتکب چنین گناهانی می‌شوند، عاقبت به خیر نخواهند شد. من همواره به جوانان می‌گویم: شما را به خدا قسم می‌دهم تهمت نزنید و اگر راجع به کسی تهمت شنیدید، از او دفاع کنید. متأسفانه بسیار اتفاق می‌افتد که افراد متدیّن در جلسات حضور دارند و در مقابل آنان به دیگران تهمت زده می‌شود ولی یا سکوت می‌کنند و یا آن تهمت را همراهی می‌کنند که هر دو بد است.

بردن آبروی دیگران و هتک حرمت و اهانت به شخصیّت سایر انسان ها، حق النّاس است و اگر انسان نتواند جبران حق النّاس خویش را بکند، عاقبت سوئی در انتظار او خواهد بود. من از همۀ شما، مخصوصاً جوانان عزیز تقاضا دارم که توهین نکنید، مخصوصاً مراقب باشید به پدر و مادر و پیرمردها و افراد متشخّص و به ویژه به مراجع، علما و بزرگان اهانت نکنید. به قول مرحوم آیت الله وحید بهبهانی رحمة الله، توهین به علما و مراجع، مانع عاقبت به خیری است و موجب می‌شود انسان در «وادی تیه» واقع شود؛ یعنی یک زندگی تلخ و همراه با سرگردانی و بیچارگی برای او رقم می‌زند تا از دنیا برود.

به تجربه نیز اثبات شده است که اهانت به دیگران، انسان را بیچاره می‌کند و راه سعادت را به روی او می‌بندد. با تأسّف باید
گفت: بسیاری از رسانه های گروهی، روزنامه ها و سایت های اینترنتی، امروزه تبدیل به تهمت نامه، غیبت نامه و فحش نامه شده اند. مطلبی منتشر می‌کنند و خودشان هم می‌دانند که تهمت است، ولی منتظر می‌مانند تا تکذیب شود. اما وقتی آبروی کسی رفت و شخصیّت او در اذهان عمومی خدشه دار شد، تکذیب مطلب سودی به حال وی نمی‌بخشد و جبران آبروی رفته را نمی‌نماید.

اهانت به دیگران و بردن آبروی افراد، مثل جنگ با خداوند متعال است: «کسی که به دوست و ولیّ من اهانت کند، به جنگ با من برخاسته است.» گناه کسانی که به دیگران تهمت می‌زنند و اهانت می‌کنند، بسیار بزرگ است و افرادی که آن تهمت و اهانت را می‌شنوند و از مظلوم دفاع نمی‌کنند نیز گناهکارند.

منبع: کتاب مشق اخلاق/برگرفته از آثار و گفتارهای اخلاقی حضرت آیت الله العظمی مظاهری/دفتر سوم. ص۲۶
نویسنده: حسین مظاهری

اشتراک گذاری مطلب:
Email this to someone
email
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

یک × 5 =

۶ دیدگاه‌

  1. نا شناس گفت:

    تشکر عاقبت بخیری بهترین دعا برای شما .

  2. ناشناس گفت:

    ممنونم از شما ان شاء الله خدا کمکمان کند تهمت نزنیم و غیبت نکنیم که عاقبت بدی در پیش دارد التماس دعا

  3. طاهر گفت:

    باتشکرازشمامدیرمحترم سایت،خداخیرتان بدهدان شاالله