ظاهر بین چه کسی است؟

ظاهر بین

اولین کسی که ظاهربین بود و گول ظاهر خودش را خورد، شیطان ملعون بود. چون به ظاهر انسان نگاه کرد و خود را برتر از او دانست و به علت ظاهر بینی، خود پرست گردید و با فرمان خداوند مخالفت نمود و حاضر نشد کسی را که فکر می‌کرد از خودش ضعیف تر است، سجده نماید.

پس تمام انسانهایی که ظاهر پرست هستند توسط شیطان‌ به این مرض مهلک گرفتار شده‌اند؛ چون اینان اهل تهذیب نبوده‌اند که بخواهند شیطان و ترفندهایش را بشناسند و با او مخالفت نمایند.
متأسفانه چون اکثر مردم اهل تهذیب نیستند و دارای جهل مرکبند بر اساس دیدگاههای مختلف هر کس را دوست داشته باشند درباره او اغراق می‌کنند و تمام اشتباهات و خطاهای او را نادیده می‌گیرند و به علت همین ظاهر بینی، حق را در شخصیت می‌بینند.

امام علی علیه السلام می‌فرماید:
إِنَّ الحَقَّ لا یعرَفُ بِالرِّجَالِ؛ اِعرِفِ الحَقَّ، تَعرِف أهلَهُ؛
حق با شخصیت‌ها شناخته نمی‌شود؛ حق را بشناس تا اهل آن را بشناسی.
(مجمع البیان، ج ۱، ص ۲۱۱ – روضة الواعظین، ص ۳۱)

انسان‌هایی که نمی‌تواتند به طور کامل به دستورات حق عمل کنند، انسان‌هایی هستند‌ که بیشتر به ظاهرکار دارند تا به باطن قضایا؛ چرا که اینان به راحتی ملعبه شیطان قرار می‌گیرند. به عنوان مثال می‌توان به برخی از یاران حضرت علی (ع) در جنگ با معاویه اشاره کرد که چگونه امروعاص به‌ وسیله ظاهر، آنان را فریب داد. تا قرآن‌ها را روی نیزه ها دیدند، فریب شیطان درونشان را خوردند و از خود واكنش منفی نشان دادند؛ یعنی روبروی حق ایستادند و زمانی‌که حق خواست توجیهشان کند به حق نیز سوءظن کردند و زمانی‌که فهمیدند فریب خوردند مانند انسان‌های احمق از کرده‌ی خویش پشیمان شدند.

انسان ظاهربین احمق است؛ چون‌که قبل از این‌که تفکرکند عمل می‌کند و بعد از کرده‌ی خویش پشیمان می‌شود. تنها کسانی عاقلند که ظاهربین نباشند.
انسان ظاهربین منفی‌باف است؛ چراکه به شیطان درونش اعتنا می‌کند و شیطان هم تنها جنبه منفی هر چیزی را به او القاء می‌کند و به نقاط مثبت کاری ندارد. این ما هستیم که باید جواب شیطان را با ۷۵ محمل خوب بدهیم تا از شرّ منفی‌بافی رهایی پیدا کنیم.

انسان‌هایی که ظاهربین هستند از دید خود ظاهر دیگران را قضاوت می کنند و کاری هم به حق ندارند. روی همین حساب با واکنش منفی باعث تخریب دیگران می شوند.
انسان ظاهربین به علت اعتنا به شیطان درونش نسبت به دیگران سوءظن می‌کند و نمی‌تواند بابت هر گفتار و یا کرداری محمل خوب درست کند.
ریشه بعضی از گناهان، ظاهربینی است. انسان ظاهربین از یک گناه به گناه دیگر گرفتار می‌شود.

انسان‌هایی که نمی‌تواتند به طور کامل به دستورات حق عمل کنند، انسان‌هایی هستند‌ که بیشتر به ظاهرکار دارند تا به باطن قضایا؛ چرا که اینان به راحتی ملعبه شیطان قرار می‌گیرند. به عنوان مثال می‌توان به برخی از یاران حضرت علی (ع) در جنگ با معاویه اشاره کرد که چگونه امروعاص به‌ وسیله ظاهر، آنان را فریب داد. تا قرآن‌ها را روی نیزه ها دیدند، فریب شیطان درونشان را خوردند و از خود واكنش منفی نشان دادند؛ یعنی روبروی حق ایستادند و زمانی‌که حق خواست توجیهشان کند به حق نیز سوءظن کردند و زمانی‌که فهمیدند فریب خوردند، مانند انسان‌های احمق از کرده‌ی خویش پشیمان شدند.

اشتراک گذاری مطلب:
Email this to someone
email
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

10 + 16 =

۱۳ دیدگاه‌

  1. ناشناس گفت:

    بسیار زیبا و ناب. خیلی ممنونم از راهنمایی های مفید و توضیحات کامل و دقیق تان

  2. ناشناس گفت:

    خیلی ممنونم از مطالب مفید

  3. ناشناس گفت:

    خداوند همه ما را از نجات یافتگان حقیقی قرار بدهد به برکت دعای شما خوبان. ممنون از زحمات ارزشمند شما

  4. ناشناس گفت:

    متشکرم.

  5. ا - م گفت:

    خیلی خوب و کامل بود.

  6. ناشناس گفت:

    چقدر خوب دلیل ظاهر بینی و علتش را توضیح دادید. سپاسگزارم

  7. ناشناس گفت:

    خدا خیرتون بده، تشکر از شما