احادیث بلا، امتحان و آزمایش

احادیث بلا امتحان و آزمایش

امام علی علیه السلام:
ثَلاثٌ مَنْ کُنَّ فیهِ فَقَدْ رُزِقَ خَیْرُ الدُّنْیا وَ الآْخِرَهِ، هُنَّ الرِّضا بِالقَضاءِوَ الصَّبْرُ عَلَى الْبَلاءِ وَ الشُّکْرُ فِى الرَّخاءِ.
به راستى خیر دنیا و آخرت روزىِ کسى مى‌گردد که از سه ویژگى برخوردار باشد: خشنودى به مقدرات، صبر در بلا و شکر در آسایش.
(غرر الحکم: ح ۴۶۷۰)


امام علی علیه السلام:
کُلّما کانتِ البَلوى والاختبارُ أعظمَ کانتِ المَثُوبهُ والجَزاءُ أجْزَلَ، ألَا تَرَونَ أنَّ اللّه سبحانه اخْتَبرَ الأوَّلِینَ مِن لَدُنْ آدمَ صلواتُ اللّه علیهِ إلى الآخِرینَ مِن هذاالعالَمِ بأحجارٍ لا تَضُرُّ ولا تَنفَعُ، ولا تُبصِرُ ولا تَسمَعُ، فجَعَلَها بَیتَهُ الحَرامَ الّذی جَعَلَهَ اللّه ُ للنّاسِ قِیاما …؟! ولکنّ اللّه یَخْتبِرُ عِبادَهُ بأنواعِ الشَّدائدِ، ویَتَعبّدُهُم بأنواعِ المَجاهِدِ، ویَبْتَلیهِم بضُروبِ المَکارِهِ؛ إخْراجا للتَّکَبُّرِ مِن قلوبهِمْ، وإسْکانا للتَّذَلُّلِ فی نُفوسِهِم، ولِیَجْعلَ ذلکَ أبوابا فُتُحا إلى فضلِهِ، وأسبابا ذُلُلاً لِعَفوِهِ.
هر چه امتحان و آزمایش بزرگتر باشد ثواب و پاداش فراوانتر است. مگر نمى‌بینید که خداوند سبحان پیشینیان را، از زمان آدم صلوات اللّه علیه تا آخرین نفر از مردم این جهان، با سنگهایى که زیان و سودى نمى‌رسانند و نمى‌توانند ببینند و بشنوند، آزمود و آن سنگها را خانه با حرمت خود ساخت؛ خانه‌اى که براى مردم بر پا گردانید…؟! اما خداوند بندگانش را با انواع سختیها می‌آزماید و با رنج و کوششهاى گوناگون به بندگى وادارشان می‌کند و با انواع ناخوشایندها امتحانشان می‌کند تا خود بزرگ بینى را از دلهایشان بیرون کند و فروتنى را در جانهاشان جاى دهد و این را درهایى قرار دهد گشوده به سوى فضل و بخشش خود و وسایلى آماده براى گذشت و آمرزش خویش.
(نهج البلاغه: خطبه ۱۹۲)


امام علی علیه السلام:
اَلدَّهرُ یَومانِ: فَیَومٌ لَکَ ویَومٌ عَلَیکَ، فَإذا کانَ لَکَ فَلا تَبطَر وإذا کانَ عَلَیکَ فَلا تَحزَن، فَبِکِلَیهِما سَتُختَبَرُ.
دنیا دو روز است: روزى به سود توست و روزى به زیانت. اگر به سود تو بود، شادمان مشو و اگر به زیانت بود، اندوه مخور؛ زیرا به این دو آزمایش مى‌شوى.
(تحف العقول: ۲۰۷)


رسول خدا صل الله علیه و آله:
اِنَّ اللّهَ لَیَبْتَلِى الْعَبْدَ بِالرِّزْقِ لِیَنْظُرَ کَیْفَ یَعْمَلُ فَاِنْ رَضىَ بورِکَ لَهُ وَ اِنْلَمْ یَرْضَ لَمْ یُبارَکْ لَهُ.
خداوند انسان را با روزى آزمایش می‌کند، تا ببیند چگونه عمل می‌کند؛ اگر راضی شود، برکت داده می‌شود و اگر راضى نشود، برکت داده نمی‌شود.
(کنزالعمال، ح ۷۱۲۱)


رسول خدا صل الله علیه و آله:
إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا ابتَلاهُ، فإن صَبَرَ اجتَباهُ، و إن رَضِیَ اصطَفاهُ.
هرگاه خدا بنده اى را دوست بدارد، مبتلایش گرداند؛ اگر صبر کرد، او را [براى خود] بر می‌گیرد و اگر خشنود بود، او را بر می‌گزیند.
(بحار الأنوار: ۸۲/۱۴۲/۲۶)


رسول خدا صل الله علیه و آله:
إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا ألصَقَ بِهِ البَلاءَ ؛ فَإِنَّ اللّه َ عز و جل یُریدُ أن یُصافِیَهُ.
خداوند عز و جل هرگاه بنده اى را دوست بدارد ، بلا (گرفتارى) را به او مى پیوندد ؛ زیرا خداوند مى خواهد او را خالص سازد.
(شُعب الإیمان: ۷/ ۱۴۶/ ۹۷۹۰ عن سعید بن المسیّب)


رسول خدا صل الله علیه و آله:
یا أبا دُجانَهَ ، أما عَلِمتَ أنَّ مَن أحَبَّنا وَامتُحِنَ فی مَحَبَّتِنا أسکَنَهُ اللّه ُ مَعَنا ؟! ثُمَّ تَلا هذِهِ الآیَهَ : «فِى مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِیکٍ مُّقْتَدِرِم» (سوره القمر : ۵۵).
اى ابودجانه! آیا نمى دانى هرکه ما را دوست بدارد و در راه دوستى ما آزموده شود [و بلا بیند]، خداوند او را کنار ما ساکن خواهد ساخت». سپس حضرت این آیه را برخواند : «در جایگاهى راست ، نزد فرمانروایى توانا».
(الفردوس: ۵ / ۳۷۷ / ۸۴۸۴)
(تفسیر الدرّ المنثور: ۷ / ۶۸۸)


رسول خدا صل الله علیه و آله:
إذا أحَبَّ اللّه ُ عَبدا اِبتَلاهُ بِعَظیمِ البَلاءِ ، فَمَن رَضِیَ فَلَهُ عِندَ اللّه ِ الرِّضى ، ومَن سَخَطَ البَلاءَ فَلَهُ عِندَ اللّه ِ السَّخَطُ.
هرگاه خداوند عز و جل بنده‌اى را دوست بدارد، او را به بلا گرفتارى و مصیبتى بزرگ، مبتلا می‌کند. پس اگر آن بنده راضى گشت، بهره اش نزد خداوند، رضایت است و اگر ناخشنود گشت، بهره‌اش نزد خداوند، ناخشنودى است.
(الکافی: ۲ / ۲۵۳ / ۸)
(الخصال : ۱۸ / ۶۴)
(بحار الأنوار: ۶۷ / ۲۰۹ / ۱۱)


رسول خدا صل الله علیه و آله:
لاَءَنَا فی فِتنَهِ السَّرّاءِ أخوَفُ عَلَیکُم مِن فِتنَهِ الضَّرّاءِ، إنَّکُم قَدِ ابتُلیتُم بِفِتنَهِ الضَّرّاءِ فَصَبَرتُم، وإنَّ الدُّنیا خَضِرَهٌ حُلوَهٌ.
من از آزمایش در رفاه، براى شما بیشتر می‌ترسم تا آزمایش در سختى. شما به آزمایش در سختى آزموده شدید و صبر کردید؛ امّا دنیا خوش و شیرین است.
(مسند أبی یعلى: ج۱ ص۳۶۴ ح۷۷۶)
(کنز العمّال: ج۳ ص۲۵۷ ح۶۴۳۱)
(شُعب الإیمان: ج۷ ص۲۸۰ ح۱۰۳۰۸)


امام موسی کاظم علیه السلام:
لَن تَکونوا مؤمنینَ حتّى تَعُدّوا البلاءَ نِعمَهً و الرَّخاءَ مُصیبَهً، و ذلکَ أنَّ الصَّبرَ عِند البلاءِ أعظَمُ مِن الغَفلهِ عندَ الرَّخاءِ.
شما هرگز مؤمن نیستید مگر آن که بلا و گرفتارى را نعمت شمارید و آسایش و رفاه را مصیبت؛ زیرا صبر بر بلا و گرفتارى ارزشمندتر است از غفلت به هنگام آسایش و خوشى.
(جامع الأخبار: ۳۱۳/۸۷۰)


رسول خدا صل الله علیه و آله:
لا تکونُ مؤمنا حتّى تَعُدَّ البلاءَ نِعمَهً و الرَّخاء مِحنَهً ، لأنَّ بلاءَ الدُّنیا نِعمَهٌ فی الآخِرَهِ، و رَخاءَ الدُّنیا مِحنَهٌ فی الآخِرَهِ.
مؤمن نیستى مگر آنگاه که بلا و گرفتارى را نعمت شمارى و آسایش را محنت؛ زیرا بلاى دنیا ، نعمت آخرت است و خوشى دنیا ، رنج آخرت.
(بحار الأنوار: ۶۷/۲۳۷/۵۴)


رسول خدا صل الله علیه و آله:
اُتىَ رَسولُ اللّه ِ صلی الله علیه و آله وَ هُوَ قاعِدٌ فِى ظِلِّ الْحَطیمِ بِمَکَّهَ، فَقیل: یا رَسولَ اللّه ِاُتِىَ عَلى مالِ اَبى فُلانٍ بِسَیْفِ الْبَحرِ فَذَهَبَ. فَقالَ رَسولُ اللّه صلی الله علیه و آله: ما تَلَفَ مالٌ فى بَرٍّوَ لا بَحرٍ اِلاّ بِمَنْعِ الزَّکاهِ فَحَرِّزوا اَمْوالَکُم بِالزَّکاهِ، وَ داووا مَرْضاکُمْ بِالصَّدَقَهِ وَ ادْفَعواعَنْکُمْ طَوارِقَ البَلاءِ بِالدُّعاءِ فَاِنَّ الدُّعاءَ یَنْفَعُ مِمّا نَزَلَ وَ مِمّا لَمْ یَنْزِلَ ما نَزَلَ یَکْشِفُهُ وَ مالَمْ یَنْزِلْ یَحْبِسُهُ.
پیامبر خدا صلی الله علیه و آله، در سایه حَطیم در مکّه نشسته بودند که شخصى آمد و گفت: اى پیامبر خدا ! اموال فلانى در ساحل دریا ، دچار حادثه شد و از بین رفت . پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمودند : هیچ مالى در خشکى و دریا تلف نشد ، مگر به سبب ندادن زکات. پس، اموال خود را با دادن زکات، حفظ نمایید و بیمارانتان را با صدقه دادن درمان ومصیبت هاى بلا را با دعا کردن از خود رفع کنید، که دعا براى آنچه نازل شده و نازل نشده، سودمند است: آنچه نازل شده ، برطرف می‌کند و از آنچه نازل نشده، جلوگیرى می‌نماید.
(بحار الأنوار: الدعاء للطبرانى، ص ۳۱، ح ۳۴/۵۴)


رسول خدا صل الله علیه و آله:
یَقولُ البَلاءُ کُلَّ یَومٍ: إلى أینَ أتَوَجَّهُ؟ فَیَقولُ اللّه ُ تَعالى: إلى أحبابی واُولی طاعَتی، أبلو بِکَ أخبارَهُم، وأختَبِرُ بِکَ صَبرَهُم، واُمَحِّصُ بِکَ ذُنوبَهُم، وأرفَعُ بِکَ دَرَجاتِهِم.
بلا هر روز می‌گوید: به کدام سو روم؟ آن گاه خداوند متعال می‌فرماید: «به سوى دوستان و فرمانبرانم. با تو کارهایشان را می‌آزمایم، با تو صبرشان را آشکار می‌کنم، با تو گناهانشان را پاک می‌کنم و با تو بر منزلت آنان می‌افزایم».
(الفردوس: ۵ / ۴۷۵ / ۸۸۰۷)
(کنز العمّال: ۳ / ۳۴۱ / ۶۸۵۰)


امام علی علیه السلام:
اِنَّ اللّهَ لَمْ یَقْصِمْ جَبَّارِى دَهْرٍ قَطُّ اِلاّ بَعْدَ تَمْهِیلٍ وَ رَخَاءٍ، وَ لَمْ یَجْبُرْ عَظْمَ اءَحَدٍ مِنَ الاُْمَمِ إِلا بَعْدَ اءَزْلٍ وَ بَلاَءٍ.
خـداونـد هـرگـز جـبـاران دنـیا را در هم نشکسته مگر پس از آنکه به آنان نعمت فراوان بخشید. و هـرگـز اسـتـخـوان شـکـسـتـه زنـدگـى مـلتـى را تـرمـیـم نـکـرده مـگـر پـس از آزمـایـش و تحمل مشکلات فراوان.
(نهج البلاغه، خ ۸۷، ص ۲۱۹)


امام علی علیه السلام:
مَن تَورَّطَ فی الاُمورِ بغَیرِ نَظَرٍ فی العَواقِبِ فَقد تَعرَّضَ للنَّوائبِ.
هر کس بدون عاقبت اندیشى در کارها دست به کارى زند، خود را گرفتار سختیها و مصائب کند.
(تحف العقول : ۹۰)


امام علی علیه السلام:
لکنَّ اللّهَ یَختَبِرُ عِبادَهُ بأنواعِ الشَّدائدِ، ویَتَعبَّدُهُم بأنواعِ المَجاهِدِ، ویَبتَلیهِم بِضُروبِ المَکارِهِ، إخراجا للتَّکَبُّرِ مِن قُلوبِهِم، وإسکانا للتَّذَلُّلِ فی نُفوسِهِم، ولِیَجعَلَ ذلکَ أبوابا فُتُحا إلى فَضلِهِ.
لیکن خداوند بندگان خود را به انواع سختیها می‌آزماید و از طریق مجاهدتهاى گوناگون آنان رابه عبادت و بندگى می‌گیرد و به انواع ناملایمات و ناخوشایندیها امتحانشان می‌کند، تا تکبّر را از دلهایشان بیرون بَرد و خاکسارى را در جانهایشان بنشاند و نیز تا این آزمایشها را درهاى گشوده‌اى به سوى فضل (احسان) خویش قرار دهد.
(نهج البلاغه: الخطبه ۱۹۲)


امام علی علیه السلام:
اى مردم! همان گونه که خداوندشما را از سختى و عذاب ترسان مى بیند باید از نعمت نیز هراسان ببیند؛ زیرا هر که دَرِ نعمت به رویش گشوده شود و آن را مهلت خداوندى نداند از پیشامدى ترسناک خود را ایمن پنداشته است و هرکس به تنگدستى گرفتار آید و آن را آزمایشى [الهى] نداند، پاداشى را که در انتظار اوست از دست داده است.
(نهج البلاغه : الحکمه ۳۵۸)


امام صادق علیه السلام:
مَنْ قالَ فى کُلِّ یَوْمٍ مِائَهَ مَرَّهٍ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّهَ اِلاّ بِاللّه ِ دَفَعَ اللّه ُ بِهاعَنْهُ سَبْعینَ نَوْعا مِنَ الْبَلاءِ اَیْسَرُهَا الْهَمُّ.
هر کس در هر روز صد مرتبه لا حَوْلَ وَ لا قُوَّهَ اِلاّ بِاللّه ِ بگوید، خداوند هفتاد نوع بلا را از او دفع مى کند، که کوچکترین آن غم و اندوه است.
(ثواب الأعمال، ص ۱۶۲)


امام صادق علیه السلام:
العَبدُ بَینَ ثلاثٍ : بَینَ بَلاءٍ و قَضاءٍ و نِعمَهٍ فعَلَیهِ للبلاءِ مِنَ اللّه ِ الصَّبرُ فَریضَهٌ ، و علَیهِ لِلقضاءِ مِنَ اللّه ِ التَّسلیمُ فَریضَهٌ ، و علَیهِ لِلنِّعمَهِ مِنَ اللّه ِ الشُّکرُ فَریضَهٌ.
بنده میان سه چیز قرار گرفته است؛ میان بلا و قضا و نعمت. در برابر بلاى خدا وظیفه صبر است، در برابر قضاى خدا وظیفه تسلیم است و در برابر نعمت خدا وظیفه شکر است.
(بحار الأنوار:۸۲/۱۲۹/۷)


امام صادق علیه السلام:
ابتُلِیَ أیُّوبُ سَبعَ سِنینَ بلا ذَنبٍ.
ایّوب بى هیچ گناهى، هفت سال مبتلا شد.
(علل الشرائع : ۷۵/۳)


پیامبر خدا صل الله و علیه و آله:
لاَءَنَا فی فِتنَهِ السَّرّاءِ أخوَفُ عَلَیکُم مِن فِتنَهِ الضَّرّاءِ، إنَّکُم قَدِ ابتُلیتُم بِفِتنَهِ الضَّرّاءِ فَصَبَرتُم، وإنَّ الدُّنیا خَضِرَهٌ حُلوَهٌ.
من از آزمایش در رفاه، براى شما بیشتر می‌ترسم تا آزمایش در سختى. شما به آزمایش در سختى آزموده شدید و صبر کردید؛ امّا دنیا خوش و شیرین است.
(کنز العمّال: ج۳ ص۲۵۷ ح۶۴۳۱)
(مسند أبی یعلى: ج۱ ص۳۶۴ ح۷۷۶)


پیامبر خدا صل الله و علیه و آله:
الصَّدَقهُ تَدفَعُ البَلاءَ، و هِی أنجَحُ دَواءٍ، و تَدفَعُ القَضاءَ و قد اُبرِمَ إبراما، و لا یَذهَبُ بالأدواءِ إلاّ الدعاءُ و الصَّدَقهُ.
صدقه، بلا را دفع می‌کند و مؤثرترین داروست؛ صدقه، قضاى حتمى را دفع می‌کند و چیزى جز دعا و صدقه درد و بیماریها را از بین نبرد.
(بحار الأنوار: ۹۶/۱۳۷/۷۱)


پیامبر خدا صل الله و علیه و آله:
تَصَدَّقُوا وداوُوا مَرضاکُم بالصَّدَقَهِ؛ فإنَّ الصَّدَقهَ تَدفَعُ عنِ الأعراضِ والأمراضِ، وهِیَ زیادَهٌ فی أعمارِکُم وحَسَناتِکُم.
صدقه بدهید و بیماران خود را با صدقه درمان کنید؛ زیرا صدقه از پیشامدهاى ناگوار(بلاها) و بیماریها جلوگیرى می‌کند و بر عمر و حسنات شما می‌افزاید.
(کنز العمّال: ۱۶۱۱۳)


پیامبر خدا صل الله و علیه و آله:
إنَّ اللّه َ یُبغِضُ العِفْرِیَهَ النِّفْرِیَهَ الّذی لَم یُرْزَأْ فی جِسمِهِ ولا مالِهِ.
خداوند انسان خبیثِ شیطان صفت را که بلاى جسمى و مالى نمی‌بیند دشمن می‌دارد.
(بحار الأنوار: ۸۱/۱۷۴/۱۱)


پیامبر خدا صل الله و علیه و آله:
اَلدُّنیا دارُ بَلاءٍ وَ مَنزِلُ بُلغَهٍ وَ عَناءٍ قَد نَزَعَتْ عَنها نُفُوسُ السُّعَداءِ وَانتَزَعَت بالْکُرهِ مِن أیدِى الأْشْقیاءِ فَأَسعَدُ النّاسِ بِها أرغَبُهُم عَنها و أشقاهُم بِهاأرغَبُهُم فیها.
دنیا سراى بلا و گرفتارى و محل گذران زندگى و زحمت است خوشبختان از آن دلکنده اند و از دست بدبختان به زور گرفته می‌شود پس خوشبخت ترین مردم،بى میل ترین آنان به دنیا و بدبخت ترین مردم، مایل ترین آنان به دنیاست.
(اعلام الدّین، ص ۳۴۲)


پیامبر خدا صل الله و علیه و آله:
اِنَّ اللّه َ جَلَّ ثَناؤُهُ یَقولُ : و عِزَّتى و جَلالى ، ما خَلَقتُ مِن خَلقى خَلقا اَحَبَّ اِلَىَّ مِن عَبدىَ المُؤمِنِ و لِذلِکَ سَمَّیتُهُ بِاسْمى مُؤمِنا ، لاَُحرِّمُهُ ما بَینَ المَشرِقِ وَ المَغرِبِ وَ هِىَ خِیَرَهٌ لَهُ مِنّى و اِنّى لاَُمَلِّکُهُ ما بَینَ المَشرِقِ وَ المَغرِبِ و هِىَ خِیَرَهٌ لَهُ مِنّى ، فَلیَرضَ بِقَضائى ، وَ لیَصبِر عَلى بَلائى وَ لیَشکُر نَعمائى ، اَکتُبُهُ یا مُحَمَّدُ مِنَ الصِّدّیقینَ عِندى.
خداوند ـ که نام او بلند باد ـ می‌فرماید: «به عزّت و جلالم سوگند، از میان آفریدگانم آفریده اى که نزد من محبوب تر از بنده مؤمنم باشد، نیافریدم و بدین جهت، او را به اسم خودم، مؤمن، نام نهادم. البته [گاه] او را از آنچه میان مشرق و مغرب است، محروم می‌سازم و این انتخاب من براى اوست و [گاه] او را از آنچه میان مشرق و مغرب است، بهره مند می‌سازم و آن، انتخاب من براى او است. پس باید به خواست من، خشنود باشدو بر بلاى من، صبر کند و نعمت هاى مرا شکر نماید. اى محمّد! او را در شمار صدیقین(بندگان راستین) خود مى نویسم».
(مشکاه الأنوار ، ص ۷۳، ح ۱۳۶)


پیامبر خدا صلی الله علیه و آله:
بِحَقٍّ أقولُ لَکُم : إنّ أجزَعَکُم علَى البَلاءِ لأَشَدُّکُم حُبّا للدُّنیا ، و إنّ أصبَرَکُم علَى البَلاءِ لَأزهَدُکُم فی الدُّنیا.
به حق بگویمتان، بی‌تاب ترین شما در برابر بلا و گرفتارى، دنیا دوست ترین شماست و شکیباترین شما بر بلا و گرفتارى، بی‌رغبت ترین شما به دنیاست.
(تحف العقول : ۵۰۹)


رسول خدا صلی الله علیه و آله:
لَیسَ الزُّهدُ فِی الدُّنیا تَحریمَ الحَلالِ، ولا إضاعَهَ المالِ، ولکِنَّ الزُّهدَ فِی الدُّنیا الرِّضا بِالقَضاءِ، وَالصَّبرُ عَلَى المَصائِبِ، وَالیَأسُ عَنِ النّاسِ.
زهد به دنیا ، به حرام کردن حلال [بر خود] و یا ترک دارایى نیست؛ بلکه زهد به دنیا ، عبارت است از: راضى بودن به قضا[ى الهى] و صبر در مصائب، و چشم امید بر کَندن از مردم.
(مستدرک الوسائل : ج ۱۲ ص ۵۱ ح ۱۳۴۸۸)


رسول خدا صلی الله علیه و آله:
ثَلاثٌ یُدرِکُ بِهِنَّ العَبدُ رَغائِبَ الدُّنیا وَالآخِرَهِ: الصَّبرُ عَلَى البَلایا ، وَالرِّضا بِالقَضاءِ ، وَالدُّعاءُ فِی الرَّخاءِ.
سه چیز است که بنده به واسطه آنها به خواسته هاى دنیا و آخرت مى رسد: صبر بر بلایا، راضى بودن به قضا[ى الهى] ، و دعا در هنگام آسایش و رفاه.
(کنز العمّال: ج ۱۵ ص ۸۰۸ ح ۴۳۲۱۱)
(الجامع الصغیر: ج ۱ ص ۵۳۸ ح ۳۴۸۹)


رسول خدا صلی الله علیه و آله:
اِنَّ اللّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقولُ: اِنّى اِذَا ابْتَلَیْتُ عَبْدا مِنْ عِبادى مُؤمِنا فَحَمِدَنی عَلى مَا ابْتَلَیتُهُ، فَاِنَّهُ یَقومُ مِنْ مَضْجَعِهِ ذلِکَ کَیَومَ وَلَدَتْهُ اُمُّهُ مِنَ الْخَطایا. وَ یَقولُ الرَّبُّ عَزَّوَجَلَّ : اَنَا قَیَّدْتُ عَبدى وَابْتَلَیتُهُ، وَ اَجرُوا لَهُ کَما کُنْتُمْ تُجرُونَ لَهُ وَ هُوَ صَحیحٌ.
خداوند عزّوجلّ می‌فرماید: «هرگاه من یکى از بندگان مؤمنم را گرفتار ساختم و به خاطر آن گرفتارى، ستایشم نمود، بی‌گمان از بسترش همانند روزى که از مادر متولّد شده، بدون گناه بر می‌خیزد» و می‌فرماید: «من بنده‌ام را گرفتار و مبتلا ساختم. شما، پاداش او را همانند زمان سلامتش به او بدهید.
(مسند ابن حنبل ، ج ۶، ص ۷۷، ح ۱۷۱۱۸)


رسول خدا صلی الله علیه و آله:
مَثَلُ المؤمنِ مَثَلُ السُّنبُلَهِ؛ تَستَقیمُ مَرّهً و تَحمَرُّ مَرّهً . و مَثَلُ الکافرِ مَثَلُ الأرْزَهِ؛ لا تَزالُ مُستَقیمَهً حتّى تَخِرَّ و لا تَشعُرَ.
مؤمن، مثل خوشه [گندم یا جو]است که گاه راست می‌شود و گاه سرخ. و کافر مانند صنوبر است که همیشه راست است، تا آن که یکباره فرو می‌افتد (هیچ بلا و مصیبتى به او و اموال و اولادش نمی‌رسد و ناگهان مرگ به سراغش می‌آید و او را غافلگیر می‌کند).
(کنز العمّال : ۷۳۲)


امام موسی کاظم علیه السلام:
لَن تَکونوا مؤمنینَ حتّى تَعُدّوا البلاءَ نِعمَهً والرَّخاءَ مُصیبَهً ، وذلکَ أنَّ الصَّبرَعِند البلاءِ أعظَمُ مِن الغَفلهِ عندَ الرَّخاءِ.
شما هرگز مؤمن نیستید مگر آن که بلا و گرفتارى را نعمت شمارید و آسایش و رفاه را مصیبت؛ زیرا صبر بر بلا و گرفتارى ارزشمندتر است از غفلت به هنگام آسایش و خوشى.
(جامع الأخبار : ۳۱۳/۸۷۰)


امام صادق علیه السلام:
ثلاثهٌ یُبغِضُها النّاسُ و أنا اُحِبُّها : اُحِبُّ المَوتَ ، و اُحِبُّ الفَقرَ ، و اُحِبُّ البلاَء ـ : هذا لیسَ على ما یَرْوونَ ، إنّما عنى : المَوتُ فی طاعهِ اللّه ِ أحَبُّ إلَیَّ مِن الحیاهِ فی مَعصیهِ اللّهِ، و الفَقرُ فی طاعهِ اللّه ِ أحَبُّ إلَیّ مِن الغِنى فی مَعصیهِ اللّهِ، و البلاءُ فی طاعهِ اللّه ِ أحَبُّ إلَیّ مِن الصِّحّهِ فی مَعصیهِ اللّه.
امام صادق علیه السلام – آنگاه که به ایشان عرض شد: از ابوذر رحمه الله نقل می‌شود که گفته است ، مردم از سه چیز بدشان می‌آید ولى من آنها را دوست دارم ،مرگ را دوست دارم، فقر را دوست دارم، بلا را دوست دارم ـ فرمود : این برداشت آنها درست نیست، بلکه منظور ابوذر این بوده است که مرگ در راه طاعت خدا را خوشتر دارم از زندگى آلوده به معصیت خدا و فقر در راه طاعت خدا را دوست تر دارم تا ثروت با نافرمانى خدا و بلا و سختى دیدن در راه طاعت خدا برایم خوشایندتر است از سلامت و عافیت در معصیت خدا.
(بحار الأنوار: ۸۱/۱۷۳/۹)


امام صادق علیه السلام:
فی کتابِ علیٍّ علیه السلام ـ : إنّما یُبتلى المؤمنُ على قَدْرِ أعمالِهِ الحَسَنهِ ، فمَن صَحَّ دینُهُ و حَسُنَ عملُهُ اشْتدَّ بلاؤهُ ، و ذلکَ أنَّ اللّه َ عزّ و جلّ لَم یَجعلِ الدُّنیا ثوابا لمؤمنٍ ، و لا عُقوبهً لکافرٍ، و مَن سَخُفَ دِینُهُ و ضَعُفَ عملُهُ قلَّ بلاؤهُ.
در کتاب على علیه السلام آمده است ، همانا مؤمن به اندازه کارهاى نیکش بلا می‌بیند. پس، هر که دینش درست و کردارش نیکو باشد بلایش سخت است؛ زیرا خداوند عزّ و جلّ دنیا را پاداش مؤمن و کیفر کافر قرار نداده است.
هر که دینش سست و کردارش ضعیف باشد بلایش اندک است.
(بحار الأنوار : ۶۷/۲۲۲/۲۹)


امام علی علیه السلام:
عِندَ الامتِحانِ یُکرَمُ الرّجُلُ أو یُهانُ.
در امتحان است که آدمى سربلند یا سرافکنده می‌شود.
(غرر الحکم : ۶۲۰۶)

اشتراک گذاری مطلب:
Email this to someone
email
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

سه × پنج =

۸ دیدگاه‌

  1. ناشناس گفت:

    از زحمات شما خوبان سپاسگذاریم بی نهایت عالی بود، اجرتون با خدا

  2. ناشناس گفت:

    خیلی ممنون از احادیث ناب انتخابی . خدا خیرتان بد

  3. ناشناس گفت:

    تشکر فراوان، خدا شما رو مورد رحمت خودش قرار بدن