احادیثی در باب دنیا

احادیث دنیا

امام علی علیه السلام :
وَ قَدَّرَ الاَرزاقَ فَكَثَّرَها وَ قَـلَّـلَها، وَ قَسَّمَها عَلَى الضّيقِ وَ السَّعَةِ، فَعَدَلَفيها لِيَبْتَلىَ مَنْ اَرادَ بِمَيْسورِها وَ مَعسورِها، وَ لِيَخْتَبِرَ بِذلِكَ الشُّكْرَ وَ الصَّبْرَ مِنْ غَنيِّهاوَ فَقيرِها.
[خداوند]روزى همگان را تعيين كرد و آن را زياد و كم نمود و در آن تنگى و گشايش قرار داد و عدالت ورزيد تا با آسانى و سختى آن، هركس را بخواهد، بيازمايد وسپاسگزارى و صبرِ ثروتمند و فقير را امتحان نمايد.
(نهج البلاغه، از خطبه ۹۱)


امام علی علیه السلام :
مِمّا يَدُلُّكَ عَلى دَناءَةِ الدُّنيا، أنَّ اللّه َ- جَلَّ ثَناؤُهُ – زَواها عَن أولِيائِهِ وأحِبّائِهِ نَظَرا وَاختِيارا، وبَسَطَها لاِءَعدائِهِ فِتنَةً وَاختِبارا.
از جمله چيزهايى كه تو را به پستى دنيا رهنمون می‌شود، اين است كه خداوند از سر لطف و خيرخواهى، دنيا را از نزديكان و دوستانش دور ساخت، و از بهر آزمايش و امتحان، آن را براى دشمنانش گسترانيد.
(بحار الأنوار: ج ۷۳ ص۱۱۰ ح۱۰۹)
(عيون الحكم والمواعظ: ص ۳۶۸ ح ۶۲۰۵ نحوه وفي صدره «في ذكر رسول اللّه صلي الله عليه و آله: قد حقّر الدنيا وأهون بها وهوّنها وعلم أنّ اللّه سبحانه زواها . . .»)


الإمام عليّ عليه السلام:
– في ذَمِّ الدُّنيا، ويَذكُرُ رَجُلاً أتاهُ بِبَعضِ الحَلوى –
لَدُنياكُم أهوَنُ عِندي مِن وَرَقَةٍ في في جَرادَةٍ تَقضَمُها ، وأقذَرُ عِندي مِن عُراقَةِ خِنزيرٍ يَقذِفُ بِها أجذَمُها ، وأمَرُّ عَلى فُؤادي مِن حَنظَلَةٍ يَلوكُها ذو سُقمٍ فَيَبشَمُها ، فَكَيفَ أقبَلُ مَلفوفاتٍ عَكَمَتها في طَيِّها ، ومَعجونَةً كَأَنَّها عُجِنَت بِريقِ حَيَّةٍ أو قَيِّها؟! اللّهُمَّ إنّي نَفَرتُ عَنها نِفارَ المُهرَةِ مِن راكِبِها ، اُريهِ السُّها ويُرينِي القَمَرَ! أ أمتَنِعُ مِن وَبرَةٍ مِن قَلوصِها ساقِطَةٍ ، وأبتَلِعُ إبـِلاً في مَبرَكِها رابِطَةً؟! أدَبيبَ العَقارِبِ مِن وَكرِها ألتَقِطُ ، أم قَواتِلَ الرَّقشِ في مَبيتي أرتَبِطُ؟! فَدَعوني أكتَفي مِن دُنياكُم بِمِلحي وأقراصي ، فَبِتَقوَى اللّه ِ أرجو خَلاصي . ما لِعَلِيٍّ ونَعيمٍ يَفنى ، ولَذَّةٍ تُنتِجُهَا (تَنحَتُهَا) المَعاصي ، سَأَلقى وشيعَتي رَبَّنا بِعُيونٍ مُرّةٍ ، وبُطونٍ خِماصٍ «وَلِيُمَحِّصَ اللَّهُ الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَيَمْحَقَ الْكَـفِرِينَ» آل عمران : ۱۴۱ .

امام على عليه السلام – در نكوهش دنيا و يادكرد مردى كه براى ايشان مقدارى شيرينى آورد –
هر آينه دنياى شما در نزد من، از برگى كه يک ملخ در دهانش می‌جود، بی‌ارزش تر، و از استخوان خوكى كه یک جذامى به دور می‌افكند، كثيف تر، و از حنظلی كه یک بيمار در دهان می‌چرخاند و با نفرتْ آن را تُف می‌كند، به مذاق جانم تلخ تر است. پس چگونه بسته هايى را كه محكم بسته‌اى، و شيرينى اى را كه گويا با آب دهان مار و يا استفراغ آن درست شده است، بپذيرم؟! بار خدايا! من از دنيا رميده‌ام، آن سان كه كره اسب از داغ كردنش می‌رمد. من ستاره سُها را به او نشان می‌دهم و او ماه را به من نشان می‌دهد. اين جمله، ضرب المثلى است براى كسى كه شما از او سؤالى می‌كنید و او جوابى بی‌ربط به شما می‌دهد (جمهرة الأمثال: ج ۱ ص ۱۱۷).
سُها، ستاره اى بسيار كوچک و كم نور است و مردم به وسيله آن، سوى چشم خود را امتحان می‌كنند (لسان العرب: ج ۱۴ ص ۴۰۸ «سها»).
من كه از برداشتن پَرِ كُركى افتاده از یک ماده اشتر جوان خوددارى می‌كنم، [چگونه [شُترى را كه در آغلش بسته است، ببلعم؟! آيا عقرب هاى زهرآگين را از سوراخشان بگيرم، يا مارهاى سمّى كشنده را در خوابگاه خويش ببندم؟! به عبارت ديگر: آيا دست خويش در لانه عقرب هاى زهرآگين فرو برم، يا مارهاى كشنده در آستين بپرورم؟! رهايم كنيد تا از دنياى شما به نمک و چند گرده نانم بسنده كنم، كه با پروا كردن از خداوند، اميد رهايى خويش دارم. على را با نعمتى كه فنا می‌پذيرد و لذّتى كه از معاصى بر می‌خيزد، چه كار؟ من و شيعيانم با چشمانى زردى گرفته و شكم‌هايى گود افتاده، پروردگارمان را ملاقات خواهيم كرد: «و تا خدا كسانى را كه ايمان آورده‌اند، خالص گرداند و كافران را نابود سازد»
(الأمالی للصدوق: ص ۷۲۲ ح ۹۸۸ عن المفضّل بن عمر عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام)
(بحار الأنوار: ج ۴۰ ص ۳۴۸ ح ۲۹ )


رسول خدا صلی الله علیه و آله:
مَن زَهِدَ فِي الدُّنيا عَلَّمَهُ اللّه ُ تَعالى بِلا تَعَلُّمٍ ، وهَداهُ بِلا هِدايَةٍ ، وجَعَلَهُ بَصيرا وكَشَفَ عَنهُ العَمى.
هر كه دل از دنيا بر كند، خداوند متعال او را دانش می‌آموزد، بى آن كه از كسى بياموزد، و هدايتش می‌كند، بى آن كه كسى به هدايت او بپردازد، و او را بصيرت می‌بخشد و كوردلى را از او می‌زدايد.

(حلية الأولياء: ج ۱ ص ۷۲ عن نصير بن حمزة عن أبيه عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام)
(كنز العمّال: ج ۳ ص ۲۰۹ ح ۶۱۹۴ نقلاً عن أبي عبد الرحمن السلمي في كتاب المواعظ والوصايا عن ابن عبّاس)
(تحف العقول: ص ۶۰ نحوه)
(بحار الأنوار: ج۷۷ ص۱۶۳ ح۱۸۷)


رسول خدا صلی الله علیه و آله:
يا أبا ذَر، إنَّ الدُّنيا سِجنُ المُؤمِنِ وَالقَبرَ أمنُهُ وَالجَنَّةَ مَصيرُهُ. يا أبا ذَرٍّ، إنَّ الدُّنيا جَنَّةُ الكافِرِ وَالقَبرَ عَذابُهُ وَالنّارَ مَصيرُهُ.
اى ابوذر! دنيا زندان مؤمن است و گور، آرامشگاه او و بهشت، سرانجامش. اى ابوذر! دنيا، بهشت كافر است و گور، جايگاه عذاب او و آتش دوزخ، سرانجامش.
(حلية الأولياء: ج۶ ص۳۵۳)
(كشف الخفاء: ج۲ ص۴۰۰ ح۳۲۷۶ نقلاً عن الطبرانی وكلاهما عن ابن عمر)
(إرشاد القلوب: ص۱۸ نحوه)


رسول خدا صلی الله علیه و آله:
مَن أخَذَ مِنَ الدُّنيا مِنَ الحَلالِ حاسَبَهُ اللّه ُ، ومَن أخَذَ مِنَ الدُّنيا مِنَ الحَرامِ عَذَّبَهُ اللّه ُ، اُفٍّ لِلدُّنيا وما فيها مِنَ البَلِيّاتِ؛ حَلالُها حِسابٌ وحَرامُها عِقابٌ.
هركه از حلال دنيا برگيرد، خداوند از او حساب كشد و هركه از حرام دنيا برگيرد، خداوند، او را عذاب كند. اُف به دنيا و رنج و مصيبت هاى آن. حلالش حساب دارد و حرامش كيفر.
(الفردوس: ج۳ ص۵۸۵ ح۵۸۳۰)
(كنز العمّال: ج۳ ص۲۳۶ ح۶۳۲۵ نقلاً عن الحاكم في تاريخه وكلاهما عن أنس)


امام علی علیه السلام:
اَلدَّهرُ يَومانِ : فَيَومٌ لَكَ ويَومٌ عَلَيكَ ، فَإذا كانَ لَكَ فَلا تَبطَر وإذا كانَ عَلَيكَ فَلا تَحزَن ، فَبِكِلَيهِما سَتُختَبَرُ.
دنيا دو روز است: روزى به سود توست و روزى به زيانت. اگر به سود توبود، شادان مشو و اگر به زيانت بود، اندوه مخور؛ زيرا به اين دو آزمايش می‌شوى.
(تحف العقول: ۲۰۷)


امام علی علیه السلام:
ألا إنَّ الدُّنيا دارٌ لايُسلَمُ مِنها إلاّ فيها، ولا يُنجى بِشَيءٍ كانَ لَهَا، ابتُلِيَ النّاسُ بِها فِتنَةً، فَما أخَذوهُ مِنها لَها اُخرِجوا مِنهُ وحوسِبوا عَلَيهِ، وما أخَذوهُ مِنها لِغَيرِها قَدِموا عَلَيهِ وأقاموا فيهِ.
هان! دنيا سرايى است كه از آن، به سلامت نتوان رَست مگر [به زهد] در آن، و با هرآنچه براى دنيا باشد، نجات نمی‌توان يافت. مردم از بهر آزمايش، گرفتار دنيا شده‌اند. پس آنچه را از دنيا براى دنيا برگيرند، از كَفِشان بيرون می‌رود و براى آن حسابرسى خواهند شد، و آنچه را از دنيا براى غير آن (آخرت) برگيرند، به آن خواهند رسيد و با آن خواهند زيست.
(نهج البلاغة: الخطبة ۶۳)
(روضة الواعظين: ص ۴۸۳)
(غرر الحكم: ح ۳۶۹۸ وليس فيه «ولاينجى بشيء كان لها»)
(بحار الأنوار: ج۷۳ ص۱۳۳ ح۱۳۶)


امام علی علیه السلام:
إنَّما الدُّنيا مَتاعُ أيّامٍ قَلائِلَ، ثُمَّ تَزولُ كَما يَزولُ السَّرابُ، وتُقشَعُ كَما يَنقَشِعُ السَّحابُ.
دنيا، در حقيقت، برخوردارى چند روزه‌اى اندک است. سپس، همچون سراب از ميان می‌رود و به سان ابر، پراكنده می‌شود.
(غرر الحكم: ح ۳۸۹۰)
(عيون الحكم والمواعظ: ص۱۷۸ ح۳۶۷۱)


امام علی علیه السلام:
فِي الحَثِّ عَلَى الزُّهدِ فِي الدُّنيا: ما يَصنَعُ بِالمالِ وَالوَلَدِ مَن يَخرُجُ مِنها ويُحاسَبُ عَلَيها؟! عُراةً دَخَلتُمُ الدُّنيا وعُراةً تَخرُجونَ مِنها ، وإنَّما هِيَ قَنطَرَةٌ فَاعبُروا عَلَيها وَانتَظِروها.
در ترغيب به بی‌اعتنايى به دنيا فرمودند: مال و فرزند، كسى را كه از دنيا می‌رود و براى آن حسابرسى می‌شود، چه به كار می‌آيد؟! برهنه به دنيا در آمديد و برهنه از آن برون می‌رويد. دنيا، در حقيقت، پُلى است. پس، از آن بگذريد و مراقبش باشيد.
(إرشاد القلوب: ص ۱۹)

اشتراک گذاری مطلب:
Email this to someone
email
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دوازده − 12 =

۴ دیدگاه‌

  1. ناشناس گفت:

    خیلی ممنون بابت گردآوری این احادیث زیبا

  2. ا - م گفت:

    احسنت،
    این همه احادیث زیبا و گرانبها !!!!!
    سپاسگزار از لطف و محبت مدیریت محترم سایت و همکاران عزیز شان